Δεν υποσχέθηκαν τίποτα, αλλά πέτυχαν πολλά
Η άνοδος δεν ήρθε. Και αυτό πονάει.
Η ήττα από τη ΧΑΝΘ στην Πυλαία στέρησε από τον Ηρακλή την άνοδο στην Α1, αφήνοντας μια πικρία που δύσκολα κρύβεται. Όταν φτάνεις τόσο κοντά, θέλεις να κάνεις το τελευταίο βήμα.
Αλλά αυτή η ομάδα δεν μπορεί να κριθεί μόνο από ένα αποτέλεσμα. Δεν ξεκίνησε τη χρονιά με υποσχέσεις. Δεν προσπάθησε να πείσει με λόγια. Μπήκε στο γήπεδο για να αποδείξει.
Και το έκανε.
Έτυχε φέτος να βρεθώ σε αρκετά παιχνίδια της ομάδας. Και αυτό από μόνο του ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Γνώρισα ανθρώπους που τρέχουν το τμήμα από καθαρή αγάπη. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα, όχι γιατί δεν το αξίζουν, αλλά γιατί δεν θέλω να αδικήσω κάποιον. Γιατί δεν ξεχωρίζει ένας, προχωρούν όλοι μαζί. Γνώρισα και τα παιδιά της ομάδας. Παιδιά που, πιστέψτε με, πονάνε τη φανέλα με τον Ημίθεο. Παιδιά που έδωσαν τα πάντα για την άνοδο. Που πανηγύριζαν κάθε νίκη σαν οπαδοί, με συνθήματα, με πάθος, με ψυχή.
Μπορεί στο τέλος να μην ήρθε η άνοδος. Αλλά αυτή η ομάδα πέτυχε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Μας έμαθε, εμάς τους ίδιους τους οπαδούς του Ηρακλή, τι είναι το χάντμπολ. Μας έφερε στο γήπεδο. Μας έκανε να νοιαστούμε, να φωνάξουμε, να ζήσουμε μαζί της. Μας θύμισε ότι ο Ηρακλής δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή βόλεϊ. Είναι ένας σύλλογος με ιστορία και οφείλει να έχει παρουσία σε κάθε άθλημα.
Σήμερα υπάρχει στεναχώρια. Και είναι δικαιολογημένη. Αλλά αν μείνουμε μόνο εκεί, θα χάσουμε την ουσία.
Γιατί η ουσία είναι πως αυτή η ομάδα κέρδισε κάτι πιο σημαντικό από μια άνοδο. Κέρδισε τον σεβασμό. Έχτισε σχέση με τον κόσμο. Δημιούργησε προσδοκία.
Και αυτή η προσδοκία είναι η αρχή.
Το τμήμα έχει μέλλον. Και αργά ή γρήγορα θα το δούμε εκεί που ανήκει, ψηλά!
Όπως αξίζει σε κάθε τμήμα του ηρωικού συλλόγου, του Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
ΧΧΗ