Αλίμονο αν συνηθίσουμε την ήττα
Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε πολλά. Είδαμε τα τμήματα του Ηρακλή να πέφτουν κατηγορίες, να παλεύουν για την επιβίωση, να δίνουν μάχες που δεν αρμόζουν στο μέγεθος αυτού του συλλόγου. Μάθαμε να πανηγυρίζουμε τα αυτονόητα, να λέμε «σημασία έχει να σωθούμε», να νιώθουμε ανακούφιση αντί για υπερηφάνεια. Ίσως, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίσαμε να συνηθίζουμε μια πραγματικότητα που δεν ταιριάζει στον Ηρακλή.
Φέτος στο μπάσκετ ο στόχος της παραμονής επιτεύχθηκε. Όμως ο Ηρακλής έχασε και τα τέσσερα ντέρμπι της πόλης. Και κάπου εκεί πρέπει να χτυπήσει ένα καμπανάκι μέσα μας. Όχι γιατί δεν γνωρίζουμε τις διαφορές στα budget. Όχι γιατί δεν βλέπουμε την πραγματικότητα του σύγχρονου επαγγελματικού αθλητισμού. Αλλά γιατί δεν γίνεται να θεωρήσουμε φυσιολογικό να χάνουμε. Δεν γίνεται να συνηθίσουμε την ήττα, ειδικά απέναντι στους συμπολίτες.
Ο Ηρακλής δεν είναι μια ομάδα που δημιουργήθηκε απλά για να συμμετέχει. Δεν είναι ένας σύλλογος που χτίστηκε πάνω στη λογική του «ό,τι βγει». Είναι μια ιστορία γεμάτη αξιοπρέπεια, περηφάνια και μεγάλες στιγμές. Είναι κόσμος που έμαθε να διεκδικεί, να παλεύει, να μην αποδέχεται ότι κάποιοι είναι μόνιμα από πάνω. Ακόμα και στις πιο δύσκολες εποχές, αυτό που κρατούσε τον Ηρακλή ζωντανό ήταν η περηφάνια του.
Μπορεί σήμερα τα πολλά εκατομμύρια να κερδίζουν 9 στις 10 φορές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την ήττα. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να νιώθουμε φυσιολογικό να χάνουμε κάθε ντέρμπι της πόλης. Γιατί αν χαθεί η απαίτηση, αν χαθεί η νοοτροπία του ανταγωνισμού, τότε σιγά σιγά χάνεται και η ταυτότητα του συλλόγου.
Ο Ηρακλής επέστρεψε εκεί που ανήκει. Τώρα πρέπει να επιστρέψει και το συναίσθημα. Η δίψα για νίκες. Η ενόχληση όταν χάνουμε. Η περηφάνια που δεν επιτρέπει να νιώθουμε μικροί απέναντι σε κανέναν.
Γιατί ο Ηρακλής ήταν, είναι και θα είναι μεγάλη ομάδα.
Και οι μεγάλες ομάδες δεν συνηθίζουν να χάνουν.