Το μπάσκετ χρειάζεται στήριξη και κυρίως υπομονή
Είναι γεγονός ότι στις περισσότερες μεγάλες ομάδες υπάρχει μεγάλη πίεση και πολλές απαιτήσεις. Ο Ηρακλής, παρά το γεγονός ότι τα προηγούμενα χρόνια ανεβοκατέβαινε τις κατηγορίες διαρκώς σε όλα τα αθλήματα, και πολύ λίγες φορές βρέθηκε στην πρώτη κατηγορία από το 2007 κι έπειτα στο μπάσκετ, ο κόσμος δεν έχει ξεχάσει τα παλιά και έχει απαιτήσεις. Είναι καλό να υπάρχει αυτή η πίεση, διότι κάνει όλους όσους είναι στην ομάδα να γνωρίζουν πως έχουν έναν λόγο παραπάνω να κάνουν αυτό που πρέπει, και μάλιστα έναν πολύ σημαντικό λόγο. Καμιά φορά όμως φαίνεται πως ένα μέρος του κόσμου ξεχνάει την κατάσταση από την οποία τώρα βγαίνει ο σύλλογος, και ζητάει πράγματα που, χωρίς να είναι λάθος ή παράλογα, είναι λογικό να μην συμβαίνουν από την πρώτη χρονιά στην Α1.
Έχει στηθεί μια ομάδα με ένα από τα δύο (ίσως και τρία) χαμηλότερα αγωνιστικά μπάτζετ στην κατηγορία. Η ομάδα αυτή στηρίχτηκε κυρίως σε παίχτες άγνωστους στο ελληνικό πρωτάθλημα (και σχετικά φτηνούς), με το έμπειρο μάτι του κ. Πανταζόπουλου να θεωρεί ότι αυτά τα παιδιά μπορούν να προσφέρουν το 100% των χρημάτων τους πίσω, ίσως και ακόμα περισσότερο. Σπουδαίο ρόλο εννοείται παίζει και ο προπονητής Ζόραν Λούκιτς.
Αν δούμε τα βασικά γρανάζια αυτής της ομάδας, ο σούπερ σταρ της είναι ο Φόρμαν (πρώτος σκόρερ στην λίγκα), ο οποίος δεν έκανε ιδιαίτερο θόρυβο σε καμία άλλη ομάδα που πήγε τα τελευταία χρόνια κι όμως στον Ηρακλή γίνεται ξανά καυτό όνομα. Υπάρχει στον ρόλο του οργανωτή ο Μωραΐτης, ο οποίος είναι εγνωσμένης αξίας Έλληνας και ο Ηρακλής κατάφερε να τον έχει ως δανεικό, κάτι πολύ σημαντικό, αφού δεν επιβαρύνει σημαντικά το μπάτζετ η παρουσία του. Έπειτα είναι μια ομάδα ξένων παιχτών (Σμιθ, Φάντερμπερκ, Κέλι, Στρονγκ, Γουέρ κλπ) που έχουν κάνει καλές χρονιές αλλά συνήθως σε κατώτερα πρωταθλήματα από το ελληνικό. Τέλος, υπάρχουν οι Έλληνες παίχτες που ήρθαν κατευθείαν από την Α2. Κι αν ο Τσιακμάς μπορεί να πει κανείς ότι είχε μια σημαντική εμπειρία στην Α1 πριν έρθει πέρυσι στον Ηρακλή της Α2, ο Σύλλας είναι πραγματικά η αποκάλυψη. Ένα παιδί που από τα κολλεγιακά του Καναδά ήρθε κατευθείαν στην Α2 και έκανε μόλις μία χρονιά, έχει καταφέρει να κερδίσει βασική θέση στην ομάδα, χάρη στην καταπληκτική άμυνα που παίζει και ταυτόχρονα βελτιώνοντας κι άλλα κομμάτια του παιχνιδιού του. Υπάρχει και ο Χρηστίδης στο ρόστερ, και οι νεαροί παίχτες φυσικά, και όλοι προσφέρουν ό,τι μπορούν.
Είναι πραγματικά σπουδαίο που αυτή η ομάδα έχει καταφέρει να είναι στο 6-8 και μάλιστα με όλες τις ήττες (με εξαίρεση αυτές με, ΑΕΚ Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό) να είναι πολύ κοντά στο σκορ. Και ακόμα πιο σπουδαίο το καθιστά η ηλικία του ρόστερ. Ο Ηρακλής δεν έχει ούτε έναν παίχτη άνω των 30 ετών, ο μεγαλύτερος είναι 28 και οι περισσότεροι είναι γύρω στα 25. Που σημαίνει ότι και σε κάποια ματς που θα έπρεπε «να μιλήσει και λίγο η εμπειρία στο παρκέ», αυτή έλειπε από τον Ηρακλή. Είναι όμως κάτι που θα διορθωθεί τα επόμενα χρόνια.
Είναι λογικό επίσης να γλυκαίνεται και ο κόσμος, αφού η ομάδα κάνει σημαντικές νίκες και βρίσκεται στις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας. Αυτό όμως δεν πρέπει να δημιουργεί αυταπάτες. Αυτήν την στιγμή η ομάδα έχει ένα ταβάνι, το οποίο η ίδια έχει καταφέρει να μεγαλώσει, αλλά δεν παύει να είναι συγκεκριμένο.
Γενικά, όσο ο Ηρακλής παγιώνεται στην Α1, τόσο θα καλυτερεύει και η κατάσταση στο αγωνιστικό. Οι άνθρωποι της ομάδας φαίνεται να ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν και οι επιλογές τους είναι πάρα πολύ εύστοχες μέχρι στιγμής. Και μόνο που είναι η πρώτη χρονιά και αντί να μιλάμε για παραμονή στην κατηγορία, κάνουμε λόγο για πλέι οφ, είναι κάτι σπουδαίο. Ας υπάρξει λίγη παραπάνω υπομονή και ηρεμία στις αντιδράσεις μετά από τις ήττες, άλλωστε κι αυτές είναι μέρος του προτσές. Το μόνο που χρειάζεται αυτήν την στιγμή το μπάσκετ είναι στήριξη σε όλα τα επίπεδα.